kracht, muziek en ms

In 1996 was ik op bezoek bij mijn ouders in Nederland. Het ging niet goed met me en binnen een week was de diagnose gesteld, ik had MS. Een maand later was ik weer een beetje opgeknapt en besloot ik bij Moe op bezoek te gaan. Ze woonde om de hoek bij mijn ouders. Moe had al meer dan 20 jaar MS. Ze koos er bewust voor alleen te wonen. Haar kinderen waren al volwassen en ze had veel hulp nodig van anderen. Ik had gebak gekocht en we aten het smakelijk en onhandig op. Na het gebak liet ze me de benedenverdieping van haar huis met alle aanpassingen zien. Ze vroeg me of ik de urinefles wilde legen. Dat wilde ik wel. Ze liet me haar leven met al haar beperkingen zien. Toen ik vertrok vroeg ze: ‘Viel het mee?’ ‘Ja!’ zei ik, maar wist verder niets te zeggen. Moe is al een jaar of vijf niet meer onder ons. Pas nu ik verder ben in mijn leven, kan ik zeggen: ‘Ja Moe, de uitstraling van je ogen overtreft je fysieke beperkingen volledig.’ Je had het begrepen. ‘Leven is een Kunst.’ Voor Moe heb ik e...

Een lieve lezer stuurde mij onderstaand stukje. Voor mij verwoordt dit heel mooi waar zij kracht vandaan haalt. Beste Claudy, Mijn dochter wees mij op de oproep, die je per blog deed aan belangstellenden. Je vraagt daarin aan lezers om met jou datgene te delen waaruit zij kracht putten in moeilijke omstandigheden. Ik werd getroffen door jouw initiatief en het inspireerde mij om op jouw verzoek in te gaan. Welnu, voor mij is het heel belangrijk om in een probleemsituatie in alle rust, buiten in de natuur of thuis, alleen op de bank, na te denken en zo alles op een rijtje te zetten en te benoemen, dat me zorgen baart. Daarbij mezelf niet te sparen en niet voor schuldgevoelens weg te duiken. Het is zoiets als een puzzel in elkaar zetten. Als de meeste stukjes hun plaats gevonden hebben, na veel zoek- en denkwerk, geeft mij dat rust, ook al zijn er nog open plekken. Het kost tijd en strijd om hem compleet te maken, maar al denkend, lukt het. De natuur in al zijn variaties heeft op mij ook ...

Samen met mijn dochter rijd ik al een paar weken op zondagochtend naar de schaapjes op de hei bij Blaricum. De eerste keer moest ik echt iets overwinnen. Het was 8 uur ’s ochtends en ik ging via een binnenweg op de scoot naar de hei. Kon ik dit wel? Kon ik goed genoeg zien op de nog onbekende route? En op de hei met mijn dochter nog een stukje wandelen? En dan weer terug, trok ik dat wel? Hoe zou mijn dochter dat ervaren? Daar aangekomen zagen we direct dat de schaapjes een prachtig nieuw onderkomen hebben gekregen. Ze logeren in tenten. Een paar maanden geleden is hun stal door brand verwoest. Er zijn toen heel veel schapen verbrand. Die zware tijden waren voorbij zagen we toen we daar aankwamen en dat gaf voor mij opnieuw de betrekkelijkheid en tevens schoonheid van het leven aan. Sinds die eerste keer komen we er graag terug. De natuur verandert momenteel enorm. Mijn dochter zingt uit volle borst en wijst me op de paddenstoelen, de spinnenwebben en de dauw. De woorden ‘vitaliteit ...

Graag wil ik een stukje laten horen van een Portugese pianiste die ik vanaf mijn 23ste al bewonder.

Lieve lezer, Vanaf mijn zevende jaar speel ik piano. Door de MS is mijn gezichtsvermogen achteruit gegaan, het viel me steeds moeilijker om al spelend naar het vervolg van de pagina in mijn muziekboek te kijken. Vier jaar geleden besloot ik dat de frustratie groter werd dan het plezier en dat het zelf pianospelen behoorde tot het verlies dat MS met zich meebrengt. Toch voel ik dat muziek altijd een onderdeel van mijn zijn zal zijn. Ik kan de muziek niet verliezen. De kracht van muziek Voor mij bevatten die vier woorden een waarheid die ik altijd bij me heb. De kracht van muziek wordt ook mooi verwoord in ‘Verwante zielen’ van Vikram Seth. Dit boek heb ik zes jaar geleden van een hele muzikale vriendin te leen gekregen. Aan het einde van het boek luistert de mannelijke hoofdpersoon naar muziek die wordt gespeeld door de liefde van zijn leven. Zij is doof en is, misschien daardoor, in staat om op bijzondere wijze piano concerten ten gehore te brengen. Hij zegt, ik citeer uit mijn geheuge...

Een lezer van dit blog, kwam met de volgende tip. ‘Als je wilt dat die betrekkelijkheid en schoonheid overkomen, moet je zorgen dat ik dat voel. Het helpt niet of ik schrijf dat een ijsje lekker is, maar als ik beschrijf hoe mijn speeksel alleen bij het zien al, mijn mond in 'sprietst', dan herken ik als lezer dat gevoel en ervaar ik hoe lekker dat ijsje eruit ziet. Begin met mij te laten voelen wat een dag met MS betekent. Als je dan later schrijft over een moment in Australia, doen snap ik de impact. Het gaat me dus in de eerste plaats om bijvoorbeeld jouw ochtendritueel, wat kun je wel en wat niet met de vraag van je kinderen. Dus niet over vertellen, maar laat me meekijken/ voelen.’ Ik heb lang over deze reactie nagedacht. Maar dat is niet waar ik mijn kracht uit haal. Ik ben een bewonderaar van Einstein en denk vaak aan de volgende waarden: ‘Met logica kom je van A naar B. Met fantasie van hier naar overal.’

Vier jaar geleden besloot ik het opnieuw te wagen. Het was 9 jaar na de MS diagnose, Maude was 7 en Daan 9 jaar oud. Ik ging zonder kinderen en, een gedeelte van de reis, zonder partner naar Australië. Vele facetten van het leven ben ik er tegen gekomen. De schoonheid van muziek, de bijzondere natuur en het effect van de andere kant van de evenaar op het jaargetijde. Zeker ook de menselijke geest in al zijn hoedanigheden en mijn eigen beperktheid. Met mijn kinderen had ik het volgende afgesproken: op een bepaalde tijd zou ik heel hard naar Daan en Maude roepen Ik bevond mij aan de Zuidkust van Australië. En wist dat de plek er voor mij absoluut niet toe deed. Zij hadden beloofd te luisteren en op het afgesproken tijdstip heb ik me suf geroepen, Super!! Mijn haren stonden rechtovereind. Ik ervoer een intens gevoel van liefde, ik was blij dat ik leefde. De bijbehorende foto staat boven aan dit blog, Wordt vervolgd