De komende tijd ga ik kijken bij tehuizen in Nederland om te
zien waar ik kan gaan wonen. Ik hoop daar nieuwe energie te vinden. Hoeveel
hulp ik ook krijg en hoeveel lieve mensen er ook om me heen zijn, ik ben ook
heel vaak alleen. En dat is niet goed voor me.
De afgelopen weken heb ik veel gesproken met mensen. Onder
anderen met de huisarts. We hebben het over een euthanasieverklaring gehad. Ik
wil niet dood, maar ik wil het wel geregeld hebben. Net als een tehuis. De
gesprekken hebben me opgelucht. Er zijn weinig dingen die ik zelf kan doen,
juist daarom wil ik zelf de belangrijke besluiten nemen. En daar hoort de stap
om naar een tehuis te gaan bij. John, Daan, Maude, mijn ouders en mijn zus
steunen me hierin.
Ik vind het leven nog steeds bijzonder. En ik vind het
heerlijk als mensen me komen opzoeken, als ze dat willen natuurlijk. Net als op
mijn feest, geniet ik van de kracht van andere mensen. Ik vind dat mooi. Ik heb
zelf een rotziekte maar het leven is nog steeds mooi.
Er is een speciaal tehuis voor MS in Zandvoort. Misschien is
dat een goede plek voor mij. Aan zee, dat zou ik wel geweldig vinden. Als
mensen andere ideeën hebben voor een goed tehuis, willen we dat graag weten.
Stuur mij dan alsjeblieft een email: cbruggink@online.nl.
De muziek die hoort bij dit besluit is van de jongetjes
Jussen. Het zijn inmiddels natuurlijk grote kerels. Zij stralen een enorme
kracht uit. Ik heb een concert van ze bijgewoond, jaren geleden bij het “Rust
Wat” in Blaricum. Na afloop stond iedereen in de rij voor handtekeningen. Maar
ze liepen langs de rij naar mij in mijn rolstoel toe. Een mooie herinnering.
Soms heb je ook kracht in een rolstoel.
Reacties