Doorgaan naar hoofdcontent

Marije en mijn piano

23 maart - Woensdagavond ben ik naar het Concertgebouw geweest. Ik ben opgehaald en naar Amsterdam gebracht…. Het was waanzinnig mooi. Een jong talent.

Vandaag schijnt de zon. Angelique is geweest voor huidverzorging en manicure. Ze komt en keer per twee weken. Dus vandaag zie ik er mooi en netjes verzorgd uit vandaag.

Sinds een maand of vier heb ik een nieuwe kamer in  Nieuw Unicum met mijn eigen spullen.
Ook dat is fijn. Ik heb mijn piano in mijn kamer staan. Dat is heel fijn, al kan ik er niet op spelen, anderen kunnen dat wel.

Mijn nicht Marije heeft voor me gespeeld. Haar man is net overleden. Getverdemme, wat speelde ze mooi. Het gaf haar ook kracht.

Er zijn dingen die groter zijn dan jezelf.

Ik heb een kutziekte maar ik heb een manier gevonden om er mee om te gaan. Muziek geeft mij nog steeds kracht en het spelen van Marije gaf mij ook weer een stimulans.  Muziek brengt momenten waarop ik het leven toch mooi vind.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Gelukkig Nieuwjaar, Claudy!  Door Brecht Daams - 11 januari 2021 Ondanks de Corona-lockdown mag Claudy wel bezoek ontvangen, gelukkig. Claudy ontvangt mij met keurig gekamd haar en hele mooie rode sloffen aan. En met veel citaten van haar favoriete filosoof, Cruyff. Elk voordeel heb zijn nadeel, wie zei dat ook al weer? Het is nog lang geen Carnaval, maar ik heb toch twee CD's met carnavalskrakers meegenomen. Het zijn namelijk   Limburgse   carnavalskrakers! Claudy kan de teksten goed verstaan, want het is zelfs Venlo’s! “Iech plök veur diech de sjterre”, “Op sjtap mit miene sjat”, en vele andere krakers. De gezellige muziek is een groot succes.  De CD’s zijn niet van mij, ik heb ze geleend en moet ze teruggeven, maar ik zal ze kopieëren voor Claudy. Laot mèr komme! (zo heet ook één van de nummers).  In oktober had Claudy zich tot mijn verrassing voorgenomen om in het nieuwe jaar niet meer te roken. Maar nu was ze dat zeer goede voornemen alweer vergeten. Dus nu...

Goede Week

Voor mij is dit al mijn hele leven een bijzondere tijd. Een tijd die aanzet tot bezinning, een tijd waar vele facetten in zitten. En voor mij zeker, met het voorjaar buiten, van een overheersende schoonheid. Van een wijze man, kreeg ik een heel mooi gedicht. Het is gemaakt door een terminale patiente die inmiddels is overleden. Wat ik er, door mijn ziekte, in herken is hoe moeilijk het is om uitdrukking te geven aan je gevoel, zelfs tegenover je dierbaren, omdat je beiden in een tegenovergestelde situatie zit. Ik vind dat de tekst ook mooi past bij deze week. Ik sta aan de overkant Ik sta aan de overkant van een stroom de stroom van jouw verdriet jouw eenzaamheid ik wil je bereiken maar vind de woorden niet vind de gebaren niet ik sta daar aan de overkant tegenover jou kon ik met je meehuilen ik vind de tranen niet niet diep genoeg kan ik voelen wat je voelt het enige wat ik koppig doe ik blijf ik sta ik wacht ik kijk zo ben ik een beetje bij je (Marina San Giorgi, uit de bundel ‘Vlieg...