Doorgaan naar hoofdcontent

Marije en mijn piano

23 maart - Woensdagavond ben ik naar het Concertgebouw geweest. Ik ben opgehaald en naar Amsterdam gebracht…. Het was waanzinnig mooi. Een jong talent.

Vandaag schijnt de zon. Angelique is geweest voor huidverzorging en manicure. Ze komt en keer per twee weken. Dus vandaag zie ik er mooi en netjes verzorgd uit vandaag.

Sinds een maand of vier heb ik een nieuwe kamer in  Nieuw Unicum met mijn eigen spullen.
Ook dat is fijn. Ik heb mijn piano in mijn kamer staan. Dat is heel fijn, al kan ik er niet op spelen, anderen kunnen dat wel.

Mijn nicht Marije heeft voor me gespeeld. Haar man is net overleden. Getverdemme, wat speelde ze mooi. Het gaf haar ook kracht.

Er zijn dingen die groter zijn dan jezelf.

Ik heb een kutziekte maar ik heb een manier gevonden om er mee om te gaan. Muziek geeft mij nog steeds kracht en het spelen van Marije gaf mij ook weer een stimulans.  Muziek brengt momenten waarop ik het leven toch mooi vind.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Gelukkig Nieuwjaar, Claudy!  Door Brecht Daams - 11 januari 2021 Ondanks de Corona-lockdown mag Claudy wel bezoek ontvangen, gelukkig. Claudy ontvangt mij met keurig gekamd haar en hele mooie rode sloffen aan. En met veel citaten van haar favoriete filosoof, Cruyff. Elk voordeel heb zijn nadeel, wie zei dat ook al weer? Het is nog lang geen Carnaval, maar ik heb toch twee CD's met carnavalskrakers meegenomen. Het zijn namelijk   Limburgse   carnavalskrakers! Claudy kan de teksten goed verstaan, want het is zelfs Venlo’s! “Iech plök veur diech de sjterre”, “Op sjtap mit miene sjat”, en vele andere krakers. De gezellige muziek is een groot succes.  De CD’s zijn niet van mij, ik heb ze geleend en moet ze teruggeven, maar ik zal ze kopieëren voor Claudy. Laot mèr komme! (zo heet ook één van de nummers).  In oktober had Claudy zich tot mijn verrassing voorgenomen om in het nieuwe jaar niet meer te roken. Maar nu was ze dat zeer goede voornemen alweer vergeten. Dus nu...

Na de liberation treatment

Donderdag ging ik naar Duitsland naar het St. Bonifatius Hospital in Lingen. Vrijdag was het zo ver. Via de ader in mijn lies werd eerst contrastvloeistof ingespoten. Daarna werd een cameraatje ingebracht dat door het hele bovenlichaam is gegaan om vernauwingen vast te stellen. Die vernauwingen waren er vooral in mijn hals. Vervolgens zijn die met een ballonnetje weggehaald. Dat was het. Het duurde een half uur. Ik was wel zenuwachtig maar het ging heel goed, het stelde eigenlijk niks voor. De vaatchirurg, Hartmut Görtz, was een aardige man. Net als zijn collega. Niet arrogant. Het was ook voor hen spannend. De behandeling is routine voor hem maar wij vieren - er waren nog drie Nederlandse patiënten - waren zijn eerste ms-patienten. Ik vertelde hem over mijn blog en dat ik een video- opname heb van mijn pianospel om het verschil te kunnen zien. Hij zei: 'Als uw pianospel verbetert, nodig ik u uit om hier een concert te komen geven.' Het belangrijkste verschil sinds vrijdag zit ...