kracht, muziek en ms

Vier jaar geleden besloot ik het opnieuw te wagen. Het was 9 jaar na de MS diagnose, Maude was 7 en Daan 9 jaar oud. Ik ging zonder kinderen en, een gedeelte van de reis, zonder partner naar Australië. Vele facetten van het leven ben ik er tegen gekomen. De schoonheid van muziek, de bijzondere natuur en het effect van de andere kant van de evenaar op het jaargetijde. Zeker ook de menselijke geest in al zijn hoedanigheden en mijn eigen beperktheid. Met mijn kinderen had ik het volgende afgesproken: op een bepaalde tijd zou ik heel hard naar Daan en Maude roepen Ik bevond mij aan de Zuidkust van Australië. En wist dat de plek er voor mij absoluut niet toe deed. Zij hadden beloofd te luisteren en op het afgesproken tijdstip heb ik me suf geroepen, Super!! Mijn haren stonden rechtovereind. Ik ervoer een intens gevoel van liefde, ik was blij dat ik leefde. De bijbehorende foto staat boven aan dit blog, Wordt vervolgd

13 jaar geleden kreeg ik te horen dat ik MS had. Ik was toen op bezoek in Nederland. Daan was 9 maanden oud, wij woonden en werkten toen beiden in Caïro, ik was daar al mijn eigen naïviteit tegen gekomen. Ik had dus MS, en kwam in een zwaar deel van mijn leven terecht. Ik kon toen nauwelijks lopen en verbleef met Daan bij mijn, toen nog werkende, ouders. Iedere dag ging ik wandelen met mijn lieve tante, mijn lopen ging snel vooruit. John ging, na gezamenlijk overleg, door de week naar Cairo. In die tijd kreeg ik 3 geschenken die voor mij altijd waardevol zullen zijn. Van een tante kreeg ik een ‘cruise’ jurk, die zij veel meer bij mijn dan bij haar leeftijd vond passen. Van een andere tante kreeg ik een leuke pyjama. Haar man was 1 jaar daarvoor overleden en ook zij vond dat dit beter bij mij paste. Een derde tante gaf mij met dezelfde reden een jurk van haar. Ik ervoer dat als kracht, het gaf mij energie, liefde. Ik had het idee dat ik iets buiten mezelf groeide. Ik ervoer het als rijk...