kracht, muziek en ms

Be patient toward all that is unsolved in your heart Try to love the questions themselves Do not seek the answers which cannot be given because you would not be able to live them and the point is to live everything. Live the questions now perhaps you will then gradually without noticing it live along some distant day into the answers......... R.M Rilke

Dit weekend las ik een speech die dominee C.A. Ter Linden gehouden heeft ter gelegenheid van het 25 jarig jubileum van MS research. Dominee ter Linden ken ik al vanaf mijn 23ste levensjaar. Zijn dochter is getrouwd met een hele goede vriend van mijn man. Zijn toespraak heeft mij op een positieve manier aan het denken gezet. Ik heb mezelf de vraag gesteld: Wat wens ik de mens toe en last but not least, wat wens ik mezelf toe? In de eerste plaats wens ik ons allemaal toe dat we de schoonheid van het leven zien in al zijn facetten, dus zowel de mooie als de lelijke. Op de tweede plaats wens ik dat we naar onszelf kunnen kijken: wie ben je echt? Respect hebben voor jezelf is houden van jezelf. Houden van jezelf onder alle omstandigheden. Als dat lukt zie je dat terug in de reacties van mensen om je heen. Ze kunnen van jou houden zonder dat ze daarover na hoeven denken. Op de derde plaats wens ik dat we de betrekkelijkheid van het leven als troost zien en daar kracht uit kunnen putten. Vert...

Ik haal mijn energie vaak uit mijn omgeving, uit alles wat ademt en leeft. En ik raak mijn emoties kwijt bij het schrijven van verhalen, daar krijg ik ook energie van! Mijn moeder zegt altijd dat ik mooi schrijf, dat geeft mij nog meer energie. Want een compliment is een bron van energie voor mij, eentje die je makkelijk kunt opnemen in je lichaam. Ik zeg vaak dat als mijn moeder energie tekort heeft, dat ze wat van mij mag hebben want ik heb genoeg (dat is natuurlijk spottend).

In 1996 was ik op bezoek bij mijn ouders in Nederland. Het ging niet goed met me en binnen een week was de diagnose gesteld, ik had MS. Een maand later was ik weer een beetje opgeknapt en besloot ik bij Moe op bezoek te gaan. Ze woonde om de hoek bij mijn ouders. Moe had al meer dan 20 jaar MS. Ze koos er bewust voor alleen te wonen. Haar kinderen waren al volwassen en ze had veel hulp nodig van anderen. Ik had gebak gekocht en we aten het smakelijk en onhandig op. Na het gebak liet ze me de benedenverdieping van haar huis met alle aanpassingen zien. Ze vroeg me of ik de urinefles wilde legen. Dat wilde ik wel. Ze liet me haar leven met al haar beperkingen zien. Toen ik vertrok vroeg ze: ‘Viel het mee?’ ‘Ja!’ zei ik, maar wist verder niets te zeggen. Moe is al een jaar of vijf niet meer onder ons. Pas nu ik verder ben in mijn leven, kan ik zeggen: ‘Ja Moe, de uitstraling van je ogen overtreft je fysieke beperkingen volledig.’ Je had het begrepen. ‘Leven is een Kunst.’ Voor Moe heb ik e...

Een lieve lezer stuurde mij onderstaand stukje. Voor mij verwoordt dit heel mooi waar zij kracht vandaan haalt. Beste Claudy, Mijn dochter wees mij op de oproep, die je per blog deed aan belangstellenden. Je vraagt daarin aan lezers om met jou datgene te delen waaruit zij kracht putten in moeilijke omstandigheden. Ik werd getroffen door jouw initiatief en het inspireerde mij om op jouw verzoek in te gaan. Welnu, voor mij is het heel belangrijk om in een probleemsituatie in alle rust, buiten in de natuur of thuis, alleen op de bank, na te denken en zo alles op een rijtje te zetten en te benoemen, dat me zorgen baart. Daarbij mezelf niet te sparen en niet voor schuldgevoelens weg te duiken. Het is zoiets als een puzzel in elkaar zetten. Als de meeste stukjes hun plaats gevonden hebben, na veel zoek- en denkwerk, geeft mij dat rust, ook al zijn er nog open plekken. Het kost tijd en strijd om hem compleet te maken, maar al denkend, lukt het. De natuur in al zijn variaties heeft op mij ook ...

Samen met mijn dochter rijd ik al een paar weken op zondagochtend naar de schaapjes op de hei bij Blaricum. De eerste keer moest ik echt iets overwinnen. Het was 8 uur ’s ochtends en ik ging via een binnenweg op de scoot naar de hei. Kon ik dit wel? Kon ik goed genoeg zien op de nog onbekende route? En op de hei met mijn dochter nog een stukje wandelen? En dan weer terug, trok ik dat wel? Hoe zou mijn dochter dat ervaren? Daar aangekomen zagen we direct dat de schaapjes een prachtig nieuw onderkomen hebben gekregen. Ze logeren in tenten. Een paar maanden geleden is hun stal door brand verwoest. Er zijn toen heel veel schapen verbrand. Die zware tijden waren voorbij zagen we toen we daar aankwamen en dat gaf voor mij opnieuw de betrekkelijkheid en tevens schoonheid van het leven aan. Sinds die eerste keer komen we er graag terug. De natuur verandert momenteel enorm. Mijn dochter zingt uit volle borst en wijst me op de paddenstoelen, de spinnenwebben en de dauw. De woorden ‘vitaliteit ...

Graag wil ik een stukje laten horen van een Portugese pianiste die ik vanaf mijn 23ste al bewonder.